Σήμερα,
ένα όνειρο ζωής και απέραντης αγάπης
έγινε πραγματικότητα...
Το ένοιωσα...Το άκουσα...
Όμως το σημαντικότερο σ' αυτό το όνειρο
ήταν ότι το μοιράστηκα μαζί σου...
Τελικά το σύμπαν πρέπει να είναι πολύ μικρό...

Με το χέρι του σταυρού σού γράφω,
με το χέρι που κρατά την πένα
σου χαράζει η ψυχή μου μέσα σου
την μουσική του έρωτα,
το απαύγασμα της άδηλης αρμονίας,
την τρυφερή προστυχιά που σκορπίζεται
στην μοναδικότητα της στιγμής...
Με το άλλο χέρι σημαδεύω το κορμί σου
με νότες μεθυσμένες απ' το νέκταρ του πόνου,
με αυτό σε αγγίζω,
με αυτό σε καταστρέφω και με καταστρέφεις,
τί γλυκιά καταστροφή...

Ένα ψιθυριστό και μοναδικό σ' αγαπάω
απέναντι στην ιερότητα...
Ένα χάδι μέσα στο απέραντο αλμυρό γαλάζιο...
Μιά αγκαλιά και ένα φιλί
σε ένα κυνηγημένο ηλιοβασίλεμα...

Δεν υπάρχει χρόνος...
δεν υπάρχει ήλιος μήτε σελήνη...
δεν υπάρχει ουρανός μήτε γή...
δεν υπάρχει το μείζων μήτε το ελάσσων...
δεν υπάρχει φώς...
υπάρχει μόνο μιά στιγμή κοντά σου...

Στον χορό της φωνής σου αφήνομαι,

καθώς το πέπλο της νυχτιάς

στα κορμιά μας απλώνεται…

γεννημένος απ’ της ανάσας σου την μουσική,

πλασμένος απ’ το άφατο υφάδι της φωτιάς σου…

είμαι εσύ…

ντυμένος απ’ την γύμνια σου…

Το όνομά σου πόνος...

το όνομά μου θυσία...

μιά μετουσίωση χαραγμένη

πάνω στο διαμάντι του χρόνου,

κεντημένη απ' το χέρι της μοίρας

πάνω σε καμβά τρυφερής προστυχιάς,

χορεύτρια μέσα στην δίνη του απερινόητου...

Και ο Θεός, μου χάρισε την αφή!

για να μπορώ να αγγίζω το φως σου...

Ανάσα και πόνος…

άγγιγμα στην ατραπό του αιθέρος…

χάδι ξυράφι στο άρρητο της αιώνιας στιγμής…

βλέμμα βαθύ αιχμαλωσίας…

μάτια που νικούν τον χρόνο…

χείλη  πορφυρογέννητα στης ζωγραφιάς το στερέωμα…

φωνή, σκυτάλη στον θάνατο…

και η ζωή να περνά σε άλλη διάσταση…

Ρίγος που ρέει στην αιωνιότητα της στιγμής...

μάτια που στάζουν όνειρα

στην αγκαλιά του πόνου...

ανείπωτος ο έρωτας στα χέρια της φωτιάς...

κορμιά καρφωμένα στον ίδιο σταυρό

που επέλεξε η μοίρα να ενώσει...

Χορός αισθήσεων…

οι ανάσες λεπίδες

χαρακώνουν τα τρεμάμενα κορμιά,

κυλάει το σύμπαν στα μπλεγμένα δάχτυλα,

στροβιλίζεται το φως στο απέραντο σκοτάδι

και βουλιάζει στο απόλυτο...

ζωή και θάνατος δεν ξεχωρίζουν πιά…

Ψυχή… φωτιά ντυμένη…

σαν έρχονται οι στιγμές που απλώνεται

το φόρεμα της νύχτας,

στην ατελείωτη σιωπή,

στου πόθου το νεφέλωμα,

στο τέλειο άγγιγμά σου…

Έφτασε ο έρωτας στη γη,

άδραξε το μέλι του ο πόνος,

χάραξε στο σώμα ο κεραυνός

τα Θεϊκά του άδηλα σημάδια...

 Σε βλέπω...χορεύει

η αιωνιότητα μέσα στα μάτια σου...

της στιγμής η δύναμη αυτή

που αποκόβει τη φύση τη θνητή

και γίνεται αιθέρας,

μέσα στη σφαίρα της σιωπής

και του απείρου...

Μαστιγώνονται οι αισθήσεις
μέσα στην αρρώστια μας
και ο πόνος αλάτι
πάνω στις αγιάτρευτες πληγές...

Ξυράφι...

φάρος...

σκέψεις...

βιβλία...

τραγούδια...

κεντημένα σταυροβελονιά σε ύφασμα

ποτισμένο απ' το νέκταρ της ποιήσεως...

και πόσα άλλα ατέλειωτα

πάνω σε άρματα αγριεμένα

με οδηγούς που μαστιγώνουν τις στιγμές

και αργολιώνουμε

μέσα στην τρυφερότητα της προστυχιάς μας...

Πτέρυγα Κ. δωμάτιο 1, κρεββάτια 2.

...δύο παράθυρα μακρόστενα και μικρά,

να ανοίγουν το πολύ μέχρι τη μέση,

κοιτώ έξω όσο μπορώ, 

ένα κομμάτι δρόμου βρώμικο και άχαρο...

δίπλα μου μια μόνιμη ανάσα βαριά,

χωρίς ρυθμό και μελωδία...

βγαίνοντας από την συνηθισμένη ατμόσφαιρα

στα αριστερά μου η ξύλινη σκάλα 

που οδηγεί στο απολογητήριο!

στα δεξιά μου ο διάδρομος που θα περπατήσω σε λίγο

με βήματα αργά, βασανιστικά,

περνώντας τα δωμάτια 2, 3, 4, 5, 6, 7

παρατηρώντας διακριτικά, κουρασμένα κορμιά,

ντυμένα με φόβο, αγωνία, καρτερικότητα...

φτάνοντας στο πεντηκοστό έβδομο βήμα,

το χέρι μηχανικά ανοίγει το πακέτο,

τραβάει ένα τσιγάρο με την γνωστή και απαράλλακτη κίνηση

προσπαθώντας να ραγίσει την πέτρινη μονοτονία...

Μία φωνή ακούγεται από το βάθος, τα φάρμακά σας!

κι εσύ να μου λείπεις...

να μου λείπεις απέραντα αγαπημένη μου

και της ψυχής σου η φωνή

να μου τρυπάει τα αυτιά λέγοντάς μου

εκεί είμαι... δες με!!!

Ένα ποίημα ο έρωτάς μας,

από της μοίρας την άρρητη γραφή,

με μαχαίρι γραμμένο,

ζευγαρωτό μέσα στις αισθήσεις,

κελάηδισμα ανατολής...

άφατο το ποίημά μας αγαπημένη μου,

φορώντας του κάθε στιγμή και μία νότα

από την αστείρευτη μουσική της ψυχής μας...

Σπαραγμοί

στα σκοτάδια του πόνου,

στην δίνη του φόβου,

στα δεσμά της ατολμίας...

αλυσίδες σκλαβιάς

στον τάφο της καρτερικότητος

στην λάβα της λαχτάρας για το ποθούμενο...

και το σκοτάδι να πυκνώνει...

βαρύ το πέπλο του

κρεμασμένο στα βλέφαρα,

μέγγενη η αγωνία στο κορμί

του άγρυπνου φρουρού...

Σε ρακοσυλλέκτες μέσα στο χώμα σκορπισμένους

που ξεπουλάνε ζωή και παρελθόν,

σιωπηλά ακολουθώ τα αχνάρια σου

πνίγοντας έκφραση και λόγο...

τα χείλη στεγνώνουν,

βυθίζεται ο πόνος στα λασπόνερα,

απόχη το βλέμμα

στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα

αρπάζει απεγνωσμένα ότι μπορεί,

άγια φυλαχτά στην απουσία...

Στις κραυγές της σιωπής,

στην ένταση των ψιθύρων,

σε ανάσες τρεμάμενες που χορεύουν μεθυσμένες,

στων αναστεναγμών την μελωδία,

σε ματιές που χαράζουν το κρύσταλλο της στιγμής,

το χέρι σου πάνω στο δικό μου

και ο ασύλληπτος έρωτάς μας

να αγγίζει χιλιάδες τραγούδια...

Ζωή και θάνατος,

πόνος και βάλσαμο,

ένα άγγιγμά σου, 

ένα φιλί σου,

ένα σου βλέμμα...

Σιγοπριονίζουν οι βλεφαρίδες σου το κορμί μου

στο νυχτερινό ταξίδι τους,

η σάρκα τριαντάφυλλο ανοίγει

και το κατράμι των μαλλιών σου

αλάτι κυλάει στις χαρακιές...

 Η ποίησή σου η ψυχή μου...
η ανάσα μου...
το αίμα στις φλέβες μου...
το μαχαίρι στην καρδιά μου...
η φωτιά του έρωτά μου...
η ζωή και ο θάνατός μου...

Πόνος...

δάκρυ...

ηδονή...

και οι ανάσες βαριές

να αιχμαλωτίζουνε τον χρόνο...

Κάθε στιγμή,

σκάβει τα σπλάχνα μου το δίκοπο μαχαίρι σου,

χύνει πόνο... που ρέει σιωπηλά στις φλέβες μου...

χύνει του έρωτά σου την φωτιά

και πλημμυρίζουν μέσα σου τα θρύψαλά μου...

Έρωτας απόλυτος...

χορός αισθήσεων...

αρρώστια και βάλσαμο...

πληγή και μέλι...

δάκτυλα χτένια που γεννούν αιωνιότητα...

Οινόπνευμα πάθους και αρρώστιας

ρέει πάνω στον σταυρό ποτίζοντάς τον,

για να μπορούν να ζουν τα κύτταρά του...

Είσαι το δίκοπο μαχαίρι μου...

ένα μαχαίρι βουτηγμένο στο μέλι,

στον πόνο, στην αρρώστια,

 στην καρδιά μου ριζωμένο...

 

Στης μοίρας την ένωση

δύο κατάρες,

δύο συμφορές,

δύο αρρώστιες

σε ένα μαχαίρι δίκοπο καθηλωμένες,

στα κάτεργα του πόνου

με ματωμένα αποτυπώματα

δρόμο ανοίγουνε μπροστά...

Ο λόγος στις φλέβες κοφτερό γυαλί

από την άδυτη γραφή της μοίρας χαραγμένη,

αστείρευτη ψυχή γεννημένη από της μήτρας

τον απύθμενο πόνο,

βλέμμα σε πεδίο αιθερικό που σκορπιέται

στην κραυγαλέα σιωπή της ανείπωτης στιγμής,

φωνή κεντημένη από της φωτιάς το υφάδι

χορεύει στο μεταίχμιο της αδυναμίας και του ονείρου,

άγγιγμα που αγκαλιάζει το πριν και το μετά 

θρυμματίζοντας τον χρόνο σε κόσμους αγνώστων αισθήσεων,

έρωτας αγρύπνιας αδελφός σε παρθένα μονοπάτια

που πρόσμεναν καρτερικά να πατηθούνε,

στην λάβα η αλήθεια βουτηγμένη 

καίει αργά κι αφήνει την σφραγίδα της στο χώμα...

Σαν σήμερα...

κάπου εκεί σε ένα ξωκλήσι,

κάπου εδώ σε μουσικά στενά δρομάκια...

ερημιά εκεί, 

ερημιά εδώ,

παράκληση εκεί, 

παράκληση εδώ,

πόνος εκεί, 

πόνος εδώ...

κι όμως, είχαν απομείνει επτά σελίδες

από της μοίρας το αρχέγονο βιβλίο
που οι ερημιές, 

οι παρακλήσεις 

και οι πόνοι

θα έβρισκαν καταφύγειο πάνω σε έναν σταυρό...

Όταν θα ξεψυχώ στην αγκαλιά σου,

θέλω η νύχτα να φορέσει το άπλετο σκοτάδι της

και κάθε ψίθυρος του κόσμου να σωπάσει...

να με κοιτάς στα μάτια,

να νιώθω την ανάσα σου καυτή στα χείλη μου,

να ακούω της καρδιάς σου την μουσική...

κι όταν θα κλείσεις τα μάτια μου 

θα έχω πάρει πιά μαζί μου

το φως σου,

την ανάσα σου,

την μουσική σου...

μα σε παρακαλώ δώσε μου τον πόνο σου! 

για να μπορώ να τα στεγάσω κάπου αυτά...

Ματιά στιγμιαία, έντονη, βαθιά...

...συνείδηση...

σιωπή...

άγγιγμα...

αγκαλιά...

φιλί...

έρωτας...

ένωση...

πόνος!

Έχω κάτι πολύτιμο και μονάκριβο μέσα μου,

έχω έναν Πόνο...

πόνο δυνατό, πόνο πύρινο, πόνο αέναο...

με αυτόν κοιμάμαι, με αυτόν ξυπνάω,

πόνος πρωτόγνωρος, αληθινός...

είναι αυτός που μου δίνει ζωή, είναι ανάσα, είναι τροφή...

απύθμενα ριζωμένος μέσα μου...

πόσο λατρεύω αυτόν τον πόνο Θεέ μου!

είναι δικός σου...

έχει την υπογραφή σου,

έχει το όνομά σου!

έχει την σφραγίδα σου,

έχει το αίμα σου...

Νόμιζα πως η μουσική

είναι το τραγούδι των πουλιών,

το κύμα που χτυπάει πάνω στους βράχους,

το θρόισμα των φύλλων,

το ποτάμι που κυλάει,

η πηγή στο βουνό...

Ώσπου άκουσα τους χτύπους της καρδιάς σου...

Έρωτας...

πάθος...

τυραννία...

αρρώστια...

πόνος...

σταύρωση... 

...το ψηφιδωτό μας...

Π . Β . Τ

...αυτά που κέντησες λιτά

πάνω στο φόρεμα του χρόνου...

...αυτά που χάραξες βαθιά

πάνω στο κρύσταλλο του έρωτα...

...αυτά μου χάρισες...

...τα κλείδωσες...

...τα σφράγισες...

 

Θέλω την αρρώστια σου να κυριεύει την ύπαρξή μου...

θέλω στην ψυχή μου να πλημμηρίζει ο πόνος σου...

θέλω το δίκοπο μαχαίρι σου βαθιά μες την καρδιά μου...

θέλω πάνω στις πληγές μου να ανοίγεις κι άλλες...

κι εγώ να σε θέλω...

να σε θέλω πιό πολύ...

να σε χρειάζομαι πιό πολύ...

να σε έχω ανάγκη πιό πολύ...

κράταμε ζωντανό ίσα-ίσα για να ανασαίνω...

για να μπορώ να σε κοιτώ στα μάτια 

και να σου ψιθυρίζω ότι σ' αγαπάω...

να μπορώ με τρεμάμενη φωνή να σου λέω ότι ζω για σένα...

ότι είμαι νεκρός χωρίς την αρρώστια σου,

ότι είμαι νεκρός χωρίς τον πόνο σου,

ότι είμαι νεκρός χωρίς τον έρωτά σου...

αγάπαμε...

μ' αυτόν τον τρόπο σου αγάπαμε...

Ένα και,

έκανε την διαφορά,

ήταν σε λάθος θέση,

έπρεπε να το τοποθετήσω σωστά μου είπες!

έκανα απεγνωσμένες προσπάθειες,

αγωνιούσες, επέμενες

κι εγώ χανόμουν μέσα στα μάτια σου...

χρειάστηκε τελικά αυτός ο μαγικός τρόπος σου,

για να νοιώσω πως με ένα μονάχα και

σφραγίζεις την αιωνιότητά μας...

Θάνατε...

Εσύ που θα έρθεις κάποια στιγμή απρόσκλητος,

μη χαίρεσαι τόσο πολύ,

δεν έχεις να λάβεις τίποτε από μένα,

ανήκω απολύτως στο ταίρι μου...

Εσύ κι εγώ!

Το αδιαίρετον στον κόσμο αυτόν...

Αντοχή...

Ένα προνόμιο που το έχει 

μόνο αυτός που πονάει ατελείωτα,

μόνο ένας αιώνια σταυρωμένος...

Αφή...

Αίσθησις στα βάθη της φωτιάς...

Πονάω απίστευτα...

αφόρητα...

αβάσταχτα...

αγιάτρευτα...

για σένα έρωτά μου...

για σένα που αγαπάω τόσο,

ώστε το σύμπαν 
να μου φαίνεται κουκίδα...

Ο κάθε άνθρωπος 

ανασαίνει για να ζει.

Εγώ ανασαίνω για να σ' αγαπάω...

είναι μια μικρή λεπτομέρεια που κάνει την διαφορά...

Τί να περιγράψω...

Τα μάτια σου;

το βλέμμα σου;

τα χείλη σου;

τον έρωτά σου;

τον τρόπο σου;

Μα πως είναι δυνατόν να περιγράψω τα ανείπωτα...

Θα το πω πολύ απλά:

Χωρίς εσένα
η απόλυτη ανυπαρξία...

ο απόλυτος θάνατος...

Πόνος ασύγκριτος...

τυραννία ατελείωτη...

έρωτας ανείπωτος ...

λατρεία απέραντη...

σταύρωση αιώνια...

Μαχαίρι κοφτερό και δίκοπο...

τομή βαθιά, απύθμενη...

πληγή αγιάτρευτη...

πόνος αμέτρητος...

έρωτας απόλυτος...

Μέσα στα δίχτυα των ονείρων,

σε σκόπελους μαύρων θαλασσών,

στη μοναξιά που σφίγγει τα δεσμά της,

στην άγνωστη κι ανέραστη ζωή,

ήρθε ένα ρίγος, ένα φως

στα σύννεφα της λήθης

και μιά φωτιά που αγκάλιασε

το σώμα της ψυχής...

Η αλήθεια σου μετουσιώνεται σε πάθος,

το πάθος σε αρρώστια,

η αρρώστια σε έρωτα,

ο έρωτας σε πόνο,

ο πόνος σε ανάγκη,

η ανάγκη σε ένωση,

η ένωση σε αγάπη,

η αγάπη σε ζωή,

η ζωή σε αιωνιότητα...

Το ότι ένας άνθρωπος 

θα μπορούσε να μετουσιωθεί σε Θεό,

το ένοιωσα την στιγμή 

που γεννήθηκα μέσα στα μάτια σου...

Από εκείνη λοιπόν την μοναδική στιγμή 

έπρεπε να αντέξω τον δυνατότερο πόνο,

την ατελείωτη τυραννία, την απέραντη αγάπη,

τον ασύλληπτο έρωτα και την αιώνια σταύρωση μέσα σου...

Ναί! Την σταύρωση...

Εξάλλου αυτό είναι προνόμιο των Θεών...

Όλα στο σύμπαν φθείρονται κάποια στιγμή,

υπακούουν στους άρρητους κανόνες της νομοτέλειας...

Όμως, ο κάθε κανόνας έχει πάντοτε και μία εξαίρεση,

δεν υπακούει στα καθορισμένα μέτρα...

Η αγάπη μου για σένα ανυπάκουη, 

είναι μία εκ των αδήλων εξαιρέσεων...

Δεν αρκούμαι που σ' αγαπάω απέραντα...

Το απέραντον μοιάζει τόσο μικρό Θεέ μου!

Όμως... το ίδιο μικρό μοιάζει  

και το πιό πέρα από το απέραντον...

...Η ειμαρμένη έδωσε την σκυτάλη της 

στο πλήρωμα του χρόνου...

και η ένωσις φως στην απεραντοσύνη...

Την ατελείωτη αγάπη 

και τον ασύλληπτο έρωτα  

που νοιώθω για σένα,

δεν μπορώ να τα εκφράσω με λόγια, 

είναι ανείπωτα!

Αν όμως μπορούσα θα έγραφα ένα βιβλίο

και θα το δώριζα στους αγγέλους

για να κατανοήσουν 

ή να προσπαθήσουν έστω να καταλάβουν, 

το πως ένας άνθρωπος

μπορεί να ξεπεράσει τα όριά του

για το ταίρι του, για το άλλο του μισό...

Δεν υπάρχει θάνατος

γιατί είμαστε ένα...

Γιατί κάθε στιγμή μας

και μια αιωνιότητα...

Τί αγάπη Θεέ μου!!!

Τί έρωτας!!!

Τί φωτιά!!!

Τί πάθος!!!

Τί πόνος...

 

Είσαι ο πόνος που σκίζει τα σωθικά μου...

Είσαι βασανιστήριο που δεν έχει τέλος...

Είσαι η τυραννία που μαστιγώνει την ύπαρξή μου...

Είσαι φωτιά που αργοκυλάει στο αίμα μου...

Είσαι ο έρωτας σε όλες τις εκφάνσεις του...

Είμαι αυτός που σε λατρεύει χωρίς όρια...

Είμαι δικός σου απολύτως...

 

Έσταξε το μέλι της ανάγκης απ’ τα χείλη σου

στην υπερβατικότητα της αιώνιας στιγμής,

χόρεψαν τα βλέμματα μες την σιωπή

κι ήρθε το ρίγος να δονήσει την ύπαρξη…

Δεν υπήρχα, δεν ζούσα, δεν ανάσαινα, δεν είχα όνομα...

Γεννήθηκα μέσα στα μάτια σου 

εκείνο το μεσημέρι του φθινοπώρου...

εκείνη την ιερή στιγμή που το σύμπαν 

στρέφει το πρόσωπό του στην αμελητέα γη μας...

μέσα στα μάτια σου γεννήθηκα και τώρα υπάρχω, ζω,

ανασαίνω και ακούω το όνομά μου από τα χείλη σου...

 Ναι... είσαι η αλήθεια μου,

γιατί η αλήθεια έχει το πρόσωπό σου, 

είσαι ο καθρέφτης της...

Ναι... είσαι η μόνη αλήθεια στον κόσμο αυτόν τον πλάνο...

είσαι η αίσθησις μέσα στις ψευδαισθήσεις του...

είσαι το χρώμα μέσα στο απέραντο σταχτί του...

είσαι η αγάπη μέσα στο μίσος του...

είσαι ο έρωτας μέσα στο κενό του...

Ναι... είσαι η αλήθεια μου, η αγάπη μου, ο έρωτάς μου,

ο άνθρωπός μου και το είναι μου...

εγώ είμαι εσύ...

μπορεί να είμαι ένας θνητός μα σ' αγαπάω σαν Θεός

ψυχή μου μοναδική και μονάκριβη...

Ζω και ανασαίνω για να σ' αγαπάω ψυχή μου μονάκριβη...