Πτέρυγα Κ. δωμάτιο 1, κρεββάτια 2.

...δύο παράθυρα μακρόστενα και μικρά,

να ανοίγουν το πολύ μέχρι τη μέση,

κοιτώ έξω όσο μπορώ, 

ένα κομμάτι δρόμου βρώμικο και άχαρο...

δίπλα μου μια μόνιμη ανάσα βαριά,

χωρίς ρυθμό και μελωδία...

βγαίνοντας από την συνηθισμένη ατμόσφαιρα

στα αριστερά μου η ξύλινη σκάλα 

που οδηγεί στο απολογητήριο!

στα δεξιά μου ο διάδρομος που θα περπατήσω σε λίγο

με βήματα αργά, βασανιστικά,

περνώντας τα δωμάτια 2, 3, 4, 5, 6, 7

παρατηρώντας διακριτικά, κουρασμένα κορμιά,

ντυμένα με φόβο, αγωνία, καρτερικότητα...

φτάνοντας στο πεντηκοστό έβδομο βήμα,

το χέρι μηχανικά ανοίγει το πακέτο,

τραβάει ένα τσιγάρο με την γνωστή και απαράλλακτη κίνηση

προσπαθώντας να ραγίσει την πέτρινη μονοτονία...

Μία φωνή ακούγεται από το βάθος, τα φάρμακά σας!

κι εσύ να μου λείπεις...

να μου λείπεις απέραντα αγαπημένη μου

και της ψυχής σου η φωνή

να μου τρυπάει τα αυτιά λέγοντάς μου

εκεί είμαι... δες με!!!