Η αλήθεια σου μετουσιώνεται σε πάθος,

το πάθος σε αρρώστια,

η αρρώστια σε έρωτα,

ο έρωτας σε πόνο,

ο πόνος σε ανάγκη,

η ανάγκη σε ένωση,

η ένωση σε αγάπη,

η αγάπη σε ζωή,

η ζωή σε αιωνιότητα...

Το ότι ένας άνθρωπος 

θα μπορούσε να μετουσιωθεί σε Θεό,

το ένοιωσα την στιγμή 

που γεννήθηκα μέσα στα μάτια σου...

Από εκείνη λοιπόν την μοναδική στιγμή 

έπρεπε να αντέξω τον δυνατότερο πόνο,

την ατελείωτη τυραννία, την απέραντη αγάπη,

τον ασύλληπτο έρωτα και την αιώνια σταύρωση μέσα σου...

Ναί! Την σταύρωση...

Εξάλλου αυτό είναι προνόμιο των Θεών...

Όλα στο σύμπαν φθείρονται κάποια στιγμή,

υπακούουν στους άρρητους κανόνες της νομοτέλειας...

Όμως, ο κάθε κανόνας έχει πάντοτε και μία εξαίρεση,

δεν υπακούει στα καθορισμένα μέτρα...

Η αγάπη μου για σένα ανυπάκουη, 

είναι μία εκ των αδήλων εξαιρέσεων...

Δεν αρκούμαι που σ' αγαπάω απέραντα...

Το απέραντον μοιάζει τόσο μικρό Θεέ μου!

Όμως... το ίδιο μικρό μοιάζει  

και το πιό πέρα από το απέραντον...

...Η ειμαρμένη έδωσε την σκυτάλη της 

στο πλήρωμα του χρόνου...

και η ένωσις φως στην απεραντοσύνη...

Την ατελείωτη αγάπη 

και τον ασύλληπτο έρωτα  

που νοιώθω για σένα,

δεν μπορώ να τα εκφράσω με λόγια, 

είναι ανείπωτα!

Αν όμως μπορούσα θα έγραφα ένα βιβλίο

και θα το δώριζα στους αγγέλους

για να κατανοήσουν 

ή να προσπαθήσουν έστω να καταλάβουν, 

το πως ένας άνθρωπος

μπορεί να ξεπεράσει τα όριά του

για το ταίρι του, για το άλλο του μισό...

Δεν υπάρχει θάνατος

γιατί είμαστε ένα...

Γιατί κάθε στιγμή μας

και μια αιωνιότητα...

Τί αγάπη Θεέ μου!!!

Τί έρωτας!!!

Τί φωτιά!!!

Τί πάθος!!!

Τί πόνος...

 

Είσαι ο πόνος που σκίζει τα σωθικά μου...

Είσαι βασανιστήριο που δεν έχει τέλος...

Είσαι η τυραννία που μαστιγώνει την ύπαρξή μου...

Είσαι φωτιά που αργοκυλάει στο αίμα μου...

Είσαι ο έρωτας σε όλες τις εκφάνσεις του...

Είμαι αυτός που σε λατρεύει χωρίς όρια...

Είμαι δικός σου απολύτως...

 

Έσταξε το μέλι της ανάγκης απ’ τα χείλη σου

στην υπερβατικότητα της αιώνιας στιγμής,

χόρεψαν τα βλέμματα μες την σιωπή

κι ήρθε το ρίγος να δονήσει την ύπαρξη…

Δεν υπήρχα, δεν ζούσα, δεν ανάσαινα, δεν είχα όνομα...

Γεννήθηκα μέσα στα μάτια σου 

εκείνο το μεσημέρι του φθινοπώρου...

εκείνη την ιερή στιγμή που το σύμπαν 

στρέφει το πρόσωπό του στην αμελητέα γη μας...

μέσα στα μάτια σου γεννήθηκα και τώρα υπάρχω, ζω,

ανασαίνω και ακούω το όνομά μου από τα χείλη σου...

 Ναι... είσαι η αλήθεια μου,

γιατί η αλήθεια έχει το πρόσωπό σου, 

είσαι ο καθρέφτης της...

Ναι... είσαι η μόνη αλήθεια στον κόσμο αυτόν τον πλάνο...

είσαι η αίσθησις μέσα στις ψευδαισθήσεις του...

είσαι το χρώμα μέσα στο απέραντο σταχτί του...

είσαι η αγάπη μέσα στο μίσος του...

είσαι ο έρωτας μέσα στο κενό του...

Ναι... είσαι η αλήθεια μου, η αγάπη μου, ο έρωτάς μου,

ο άνθρωπός μου και το είναι μου...

εγώ είμαι εσύ...

μπορεί να είμαι ένας θνητός μα σ' αγαπάω σαν Θεός

ψυχή μου μοναδική και μονάκριβη...

Ζω και ανασαίνω για να σ' αγαπάω ψυχή μου μονάκριβη...