Οινόπνευμα πάθους και αρρώστιας

ρέει πάνω στον σταυρό ποτίζοντάς τον,

για να μπορούν να ζουν τα κύτταρά του...

Είσαι το δίκοπο μαχαίρι μου...

ένα μαχαίρι βουτηγμένο στο μέλι,

στον πόνο, στην αρρώστια,

 στην καρδιά μου ριζωμένο...

 

Στης μοίρας την ένωση

δύο κατάρες,

δύο συμφορές,

δύο αρρώστιες

σε ένα μαχαίρι δίκοπο καθηλωμένες,

στα κάτεργα του πόνου

με ματωμένα αποτυπώματα

δρόμο ανοίγουνε μπροστά...

Ο λόγος στις φλέβες κοφτερό γυαλί

από την άδυτη γραφή της μοίρας χαραγμένη,

αστείρευτη ψυχή γεννημένη από της μήτρας

τον απύθμενο πόνο,

βλέμμα σε πεδίο αιθερικό που σκορπιέται

στην κραυγαλέα σιωπή της ανείπωτης στιγμής,

φωνή κεντημένη από της φωτιάς το υφάδι

χορεύει στο μεταίχμιο της αδυναμίας και του ονείρου,

άγγιγμα που αγκαλιάζει το πριν και το μετά 

θρυμματίζοντας τον χρόνο σε κόσμους αγνώστων αισθήσεων,

έρωτας αγρύπνιας αδελφός σε παρθένα μονοπάτια

που πρόσμεναν καρτερικά να πατηθούνε,

στην λάβα η αλήθεια βουτηγμένη 

καίει αργά κι αφήνει την σφραγίδα της στο χώμα...

Σαν σήμερα...

κάπου εκεί σε ένα ξωκλήσι,

κάπου εδώ σε μουσικά στενά δρομάκια...

ερημιά εκεί, 

ερημιά εδώ,

παράκληση εκεί, 

παράκληση εδώ,

πόνος εκεί, 

πόνος εδώ...

κι όμως, είχαν απομείνει επτά σελίδες

από της μοίρας το αρχέγονο βιβλίο
που οι ερημιές, 

οι παρακλήσεις 

και οι πόνοι

θα έβρισκαν καταφύγειο πάνω σε έναν σταυρό...

Όταν θα ξεψυχώ στην αγκαλιά σου,

θέλω η νύχτα να φορέσει το άπλετο σκοτάδι της

και κάθε ψίθυρος του κόσμου να σωπάσει...

να με κοιτάς στα μάτια,

να νιώθω την ανάσα σου καυτή στα χείλη μου,

να ακούω της καρδιάς σου την μουσική...

κι όταν θα κλείσεις τα μάτια μου 

θα έχω πάρει πιά μαζί μου

το φως σου,

την ανάσα σου,

την μουσική σου...

μα σε παρακαλώ δώσε μου τον πόνο σου! 

για να μπορώ να τα στεγάσω κάπου αυτά...

Ματιά στιγμιαία, έντονη, βαθιά...

...συνείδηση...

σιωπή...

άγγιγμα...

αγκαλιά...

φιλί...

έρωτας...

ένωση...

πόνος!

Έχω κάτι πολύτιμο και μονάκριβο μέσα μου,

έχω έναν Πόνο...

πόνο δυνατό, πόνο πύρινο, πόνο αέναο...

με αυτόν κοιμάμαι, με αυτόν ξυπνάω,

πόνος πρωτόγνωρος, αληθινός...

είναι αυτός που μου δίνει ζωή, είναι ανάσα, είναι τροφή...

απύθμενα ριζωμένος μέσα μου...

πόσο λατρεύω αυτόν τον πόνο Θεέ μου!

είναι δικός σου...

έχει την υπογραφή σου,

έχει το όνομά σου!

έχει την σφραγίδα σου,

έχει το αίμα σου...

Νόμιζα πως η μουσική

είναι το τραγούδι των πουλιών,

το κύμα που χτυπάει πάνω στους βράχους,

το θρόισμα των φύλλων,

το ποτάμι που κυλάει,

η πηγή στο βουνό...

Ώσπου άκουσα τους χτύπους της καρδιάς σου...