Ένα ποίημα ο έρωτάς μας,

από της μοίρας την άρρητη γραφή,

με μαχαίρι γραμμένο,

ζευγαρωτό μέσα στις αισθήσεις,

κελάηδισμα ανατολής...

άφατο το ποίημά μας αγαπημένη μου,

φορώντας του κάθε στιγμή και μία νότα

από την αστείρευτη μουσική της ψυχής μας...

Σπαραγμοί

στα σκοτάδια του πόνου,

στην δίνη του φόβου,

στα δεσμά της ατολμίας...

αλυσίδες σκλαβιάς

στον τάφο της καρτερικότητος

στην λάβα της λαχτάρας για το ποθούμενο...

και το σκοτάδι να πυκνώνει...

βαρύ το πέπλο του

κρεμασμένο στα βλέφαρα,

μέγγενη η αγωνία στο κορμί

του άγρυπνου φρουρού...

Σε ρακοσυλλέκτες μέσα στο χώμα σκορπισμένους

που ξεπουλάνε ζωή και παρελθόν,

σιωπηλά ακολουθώ τα αχνάρια σου

πνίγοντας έκφραση και λόγο...

τα χείλη στεγνώνουν,

βυθίζεται ο πόνος στα λασπόνερα,

απόχη το βλέμμα

στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα

αρπάζει απεγνωσμένα ότι μπορεί,

άγια φυλαχτά στην απουσία...

Στις κραυγές της σιωπής,

στην ένταση των ψιθύρων,

σε ανάσες τρεμάμενες που χορεύουν μεθυσμένες,

στων αναστεναγμών την μελωδία,

σε ματιές που χαράζουν το κρύσταλλο της στιγμής,

το χέρι σου πάνω στο δικό μου

και ο ασύλληπτος έρωτάς μας

να αγγίζει χιλιάδες τραγούδια...

Ζωή και θάνατος,

πόνος και βάλσαμο,

ένα άγγιγμά σου, 

ένα φιλί σου,

ένα σου βλέμμα...