Και ο Θεός, μου χάρισε την αφή!

για να μπορώ να αγγίζω το φως σου...

Ανάσα και πόνος…

άγγιγμα στην ατραπό του αιθέρος…

χάδι ξυράφι στο άρρητο της αιώνιας στιγμής…

βλέμμα βαθύ αιχμαλωσίας…

μάτια που νικούν τον χρόνο…

χείλη  πορφυρογέννητα στης ζωγραφιάς το στερέωμα…

φωνή, σκυτάλη στον θάνατο…

και η ζωή να περνά σε άλλη διάσταση…

Ρίγος που ρέει στην αιωνιότητα της στιγμής...

μάτια που στάζουν όνειρα

στην αγκαλιά του πόνου...

ανείπωτος ο έρωτας στα χέρια της φωτιάς...

κορμιά καρφωμένα στον ίδιο σταυρό

που επέλεξε η μοίρα να ενώσει...

Χορός αισθήσεων…

οι ανάσες λεπίδες

χαρακώνουν τα τρεμάμενα κορμιά,

κυλάει το σύμπαν στα μπλεγμένα δάχτυλα,

στροβιλίζεται το φως στο απέραντο σκοτάδι

και βουλιάζει στο απόλυτο...

ζωή και θάνατος δεν ξεχωρίζουν πιά…

Ψυχή… φωτιά ντυμένη…

σαν έρχονται οι στιγμές που απλώνεται

το φόρεμα της νύχτας,

στην ατελείωτη σιωπή,

στου πόθου το νεφέλωμα,

στο τέλειο άγγιγμά σου…

Έφτασε ο έρωτας στη γη,

άδραξε το μέλι του ο πόνος,

χάραξε στο σώμα ο κεραυνός

τα Θεϊκά του άδηλα σημάδια...

 Σε βλέπω...χορεύει

η αιωνιότητα μέσα στα μάτια σου...

της στιγμής η δύναμη αυτή

που αποκόβει τη φύση τη θνητή

και γίνεται αιθέρας,

μέσα στη σφαίρα της σιωπής

και του απείρου...